زمان، همچنان به پیش می تازد و دیگر نمی توان به گذشته ها بازگشت و آغازی دوباره برای همه چیز ساخت. گذشته با تمام تلخی ها، اشتباهات و فرصت های از دست رفته، در جای خود ثابت مانده است و هیچ قدرتی نمی تواند زمان را به عقب بازگرداند. اما در همین جملهٔ تلخ، حقیقتی آرامش بخش نیز نهفته است. زندگی، هنوز جریان دارد و فرصت برای آغازهای تازه، هر روز در اختیار ماست. ما می توانیم از همین لحظه، آگاهانه تصمیم بگیریم، تا پایانی زیبا برای کتاب داستان زندگی مان رقم بزنیم.
انسان بودن، یعنی اشتباه کردن، افتادن، دل شکستن و دل شکاندن. هیچ انسانی کامل نیست و هیچ زندگی ای خالی از لغزش و پشیمانی نیست.
چه بسیارند کسانی که سال ها در حسرت یک تصمیم اشتباه، یک سخن ناپخته و یا یک فرصت از دست رفته، وامانده اند. اما ماندن در گذشته و تکرار زخم ها، تنها فرسودگی و افسردگی به همراه خواهد داشت.
هنر زندگی، این نیست که اشتباه نکنیم، بلکه این است که از اشتباهات خود درس بگیریم و راه را از نو بسازیم.
گذشته را نمیتوان پاک کرد، اما می توان آن را بازخوانی کرد و از آن آموخت. تجربه های تلخ دیروز، اگر با نگاهی درست تحلیل شوند، میتوانند سکوی پرتابی برای فردایی روشن تر باشند. حتی بزرگ ترین داستان های موفقیت نیز، اغلب از دلِ شکست ها و ناکامی ها متولد شده اند.
زندگی همانند کتابی است که گذشته ی آن نوشته شده، اما هنوز صفحات زیادی برای نگاشته شدن باقی مانده است.
این صفحات، همان فرصت هایی هستند که در اکنون و آینده در اختیار ما قرار دارند.
شروع دوباره همیشه آسان نیست. گاه باید با ترس ها روبرو شد، گاه باید غرور را کنار گذاشت، و گاه باید دل به ناشناخته ها سپرد.
اما در عوض، آغاز دوباره، یعنی امید، یعنی انتخاب زندگی، یعنی اینکه هنوز باور داریم که میتوانیم چیزهای زیبا بسازیم، حتی اگر دیر شده باشد.
تغییر از همین لحظه آغاز میشود، نه از فردایی موهوم. باید شجاعت آن را داشت که بگوییم: «من دیگر آن انسان دیروز نیستم. من امروز را می سازم برای فردایی بهتر.»
نمونه های واقعی فراوانی در تاریخ و زندگی روزمره وجود دارد که نشان میدهد انسان می تواند حتی پس از سال ها اشتباه، راه درست را پیدا کند.
نلسون ماندلا پس از ۲۷ سال زندان، به جای انتقام، آشتی را برگزید و کشورش را به سمت صلح هدایت کرد.
بسیاری از معتادان به مواد مخدر، پس از سال ها انحراف، زندگی های موفقی ساخته اند. حتی در میان ما، کسانی هستند که بعد از شکست های عاطفی، خانوادگی یا شغلی، توانسته اند از نو برخیزند و مسیری تازه بسازند.
نباید منتظر معجزه ماند. معجزه در ارادهٔ ما برای تغییر است.
در تصمیمی است که همین امروز گرفته میشود؛ تصمیمی برای بخشش خود، برای باور دوباره به ارزش ها، و برای ساختن آینده ای که به آن افتخار کنیم. لازم نیست پایان زندگی، یک شاهکار باشد، کافی است حقیقی، آرام و آگاهانه باشد.
در پایان، شاید نشود به گذشته برگشت و آغازی زیبا ساخت، اما میتوان همین حالا ایستاد، نفسی عمیق کشید و دست به قلم برد، چون هنوز داستان زندگی، تمام نشده است. پایان زیبا، شایستهٔ تمام کسانی است که باور دارند هنوز می توان خوب زیست، حتی اگر دیر باشد. این باور، نه تنها مایهٔ آرامش، که چراغ راه انسان در تاریکی هاست.
بله، شاید نشود به گذشته برگشت و یک آغاز زیبا ساخت ولی می شود از هم اکنون آغاز کرد و یک پایان زیبا ساخت.
پاینده و پویا باشید
